świerzbiączka ogniskowa

Ponadto, stosując sekwencjonowanie exome wraz z wysokowydajnym sposobem skriningu epitopów MHCII, który nie wymagał przewidywania epitopów MHCII, Schumacher i współpracownicy zidentyfikowali i zwalidowali zmutowane neoepitopy ograniczone do MHCIIa w czerniakach od kilku pacjentów (89). Ponadto wykazali, że podczas gdy epitopy MHCII zidentyfikowano w 4 z 5 różnych ludzkich czerniaków, reprezentowali oni jedynie 0,5% mutanomu czerniaka, co przekładało się tylko na jeden do dwóch epitopów MHCII na nowotwór. W nowszych badaniach grupa Sahin szczepiła naiwne myszy WT syntetycznymi 27-merowymi peptydami zawierającymi przypuszczalne epitopy MHCI, które zidentyfikowano w poprzednim badaniu z komórek czerniaka B16-F10 i odkryła, że prawie 30% tych peptydów indukowało obie silne odpowiedzi komórek T i silną aktywność przeciwnowotworową po wstrzyknięciu myszom z nowotworem (90). Niespodziewanie, 95% limfocytów specyficznych dla epitopu indukowanych przez szczepienie było komórkami T CD4 +, a nie CD8 +. Przewagę neoepitopów MHCII obserwowano również w przypadku CT26 (gruczolakorak jelita grubego) i 4T1 (gruczolakorak piersi) (89). W przypadku CT26, neoepitopy wybrano przy użyciu podejść bioinformatycznych opartych wyłącznie na wykorzystaniu prognoz poziomu ekspresji i zdolności wiązania MHCII. Szczepionki oparte na RNA kodujące zmutowane epitopy MHCII indukowały całkowite odrzucenie ustalonych, agresywnie rosnących nowotworów. Stosując ten sam algorytm predykcyjny do ludzkich nowotworów, badacze zaobserwowali dużą ilość neoepitopów MHCII. Liczba epitopów MHCII na komórkę nowotworową wydaje się znacznie różnić pomiędzy badaniami Schumachera i Sahina (89, 90). Przynajmniej częściowo ta różnica mogłaby odzwierciedlać metody stosowane do ujawnienia epitopów (odpowiednio blokada punktów kontrolnych w porównaniu z aktywnymi szczepieniami), ale może również odzwierciedlać zastosowanie sparowanego guza i normalnych próbek w poprzednim badaniu w porównaniu do użycia półwiecznego życia guz, w którym nie było dostępnej odpowiadającej normalnej tkanki o podobnym wieku. Niemniej jednak, dwa badania potwierdzają wniosek, że zależna od komórek T kontrola immunologiczna raka zależy od obecności zarówno zmutowanych MHCII, jak i zmutowanych neoepitopów MHCI. Terapeutyczne stosowanie specyficznych dla nowotworu zmutowanych antygenów w przypadku raka u ludzi W ubiegłym roku zaczęły pojawiać się pierwsze przykłady opartych na TSA spersonalizowanych immunoterapii nowotworów. W 2014 r. Grupa Rosenberga zastosowała nowatorską spersonalizowaną terapię komórkową opartą na TSA (ACT) do leczenia pacjenta z przerzutowym rakiem dróg żółciowych (91). W szczególności zidentyfikowano 26 niesynonimowych mutacji w przerzutach płucnych od pacjenta za pomocą sekwencjonowania całego egzomu, a kandydujące konstrukty minigenu dla każdej mutacji transfekowano do pochodzących od pacjenta APC. TIL z przerzutów do płuc przeszukiwano pod kątem reaktywności z transfekowanymi APC, prowadząc do identyfikacji zmutowanego białka ERBB2 oddziałującego jako neoantygen rozpoznawany przez limfocyty T CD4 + w populacji TIL. Wzbogacone do 25% TIL dla reaktywności z neoantygenem wprowadzono ponownie do pacjenta, który wykazał częściową odpowiedź na pierwsze leczenie ACT i wykazał ulepszoną odpowiedź na kolejne terapie preparatami TIL wzbogaconymi do 95% komórek T CD4 + swoistych dla neoantygenu. Wyniki te nie tylko wykazały przewagę terapeutyczną w zakresie personalizacji terapii ACT, ale także dokładnie udokumentowały skuteczność terapeutyczną komórek T CD4 + specyficznych wobec neoantygenu. Stosując bardziej klasyczne podejścia do szczepionek, Carreno i in. Niedawno wykazano, że neoantygeny nowotworowe, gdy są podawane jako szczepionka trzem pacjentom z czerniakiem, mogą wzmocnić obie istniejące wcześniej odpowiedzi przeciwnowotworowe limfocytów T i wywoływać reakcje na neoepitopy, które były niewykrywalne przed szczepieniem (92).
[podobne: olejek z wiesiołka, objawy wirusa hiv, podział grup społecznych ]